Nawigacja

  • nawigacja na androida

    NAWIGACJA NA ANDROIDA

    Nowoczesne przenośne urządzenia elektroniczne współpracują najczęściej z systemem operacyjnym Android, którego największą zaletą jest możliwość konfiguracji i dostosowania do potrzeb użytkownika. Obecne na rynku aplikacje można podzielić na:

    • płatnelubdarmowe. Nawigacje bezpłatne cieszą się popularnością wśród użytkowników, jednak często charakteryzują się ograniczoną funkcjonalnością, dużą liczbą reklam i nie zawsze dokładnymi danymi. Płatne aplikacje często wymagają dodatkowych opłat za korzystanie z przedłużenia korzystania z różnego rodzaju funkcjonalności.

    • wymagającedostępudoInternetulubdziałająceoff-line. Nawigacja on-line korzystając ze stałego połączenia z Internetem, aktualizuje mapy pobierając je z serwera. Z kolei korzystając z aplikacji off-line nie jesteśmy narażeni na dodatkowe koszty wynikające z przesyłu danych, a mapy są wgrane w pamięć urządzenia.

    Najpopularniejszą aplikacją działającą na androidzie jest nawigacja. Użytkownicy nawigacji samochodowej mają dostęp do różnych innych funkcji, między innymi do przydatnych informacji dotyczących miejsca, w którym obecnie się znajdują. Zastosowanie nawigacji na androida jest szerokie, można np.:

    -nawiązywać bezpośredni kontakt z innymi użytkownikami przekazując i zdobywając informacje dotyczące trasy;

    -na bieżąco śledzić lokalizację swych znajomych, jak również można informować innych użytkowników o swym aktualnym miejscu pobytu;

    - wybierać ciekawe pod względem ukształtowania terenu czy krajobrazu trasy wycieczek rowerowych i pieszych.

    Trzy najbardziej popularne wśród użytkowników nawigacje na androida:

    - dostarczają informacje o lokalizacji fotoradarów oraz aktualnej sytuacji na drogach, z uwzględnieniem korków, wypadków, remontów czy kontroli policyjnych;

    - umożliwiają trójwymiarowy podgląd widoku ukształtowania terenu całej Europy;

    - alarmują kierowców o niedozwolonej prędkości;

    - wskazują najprostszą trasę do celu;

    - zapamiętują zachowania i preferencje kierowcy podczas jazdy;

    - informują o warunkach pogodowych.

    Wybierając aplikację na swoje urządzenie, należy wziąć pod uwagę obszar, dla którego jest dostępna, zakres udostępnianych informacji, szybkość i dokładność, częstotliwość odświeżania danych, jak również cenę i język.

  • nawigacja - definicja i rodzaje

    NAWIGACJA – DEFINICJA I RODZAJE

    gps mapa nawigacja windows phone 7

    Nawigacja to dział wiedzy zajmujący się określaniem bieżącego położenia oraz optymalnej drogi do celu dla ludzi, statków, pojazdów lądowych oraz innych przemieszczających się obiektów. Innymi słowy: jest to nauka techniczna obejmująca całokształt wiadomości niezbędnych do prowadzenia statku wodnego, powietrznego lub innych pojazdów oraz wyznaczania ich położenia. Komitet polskich morskich uczelni wyższych jako nawigację określa dyscyplinę nauk technicznych, której przedmiotem jest badanie związków przestrzennych pomiędzy różnymi rodzajami informacji o Ziemi i jej środowisku oraz metod lokalizacji obiektów stacjonarnych i prowadzenia obiektów ruchomych.

    Nawigacja morska jest procesem planowania, monitorowania i kontroli ruchu statku z punktu początkowego do końcowego.

    Rodzaje nawigacji:

    • terestryczna – oparta na obserwacji znaków nawigacyjnych i innych charakterystycznych obiektów znajdujących się na lądzie w zasięgu wzroku;

    • astronomiczna(astronawigacja) – polega na obserwacji ciał niebieskich, stosowana głównie w żeglarstwie oceanicznym;

    • pilotowa – prowadzona w portach i na torach podejściowych do portów w oparciu o znaki nawigacyjne, polega na identyfikacji i mijaniu przeszkód;

    • radiowa(radionawigacja) – bazuje na sygnałach radiowych wysyłanych przez specjalne nadajniki, obecnie odchodzi się stopniowo od jej stosowania;

    • radarowa – sprowadza się do obserwacji zarysów wybrzeży i obiektów nawigacyjnych przy pomocy radaru;

    • satelitarna – oparta jest na sygnałach radiowych wysyłanych przez sztuczne satelity Ziemi, wykorzystuje nadajniki GPS;

    • inercyjna– stosowana głównie na okrętach podwodnych przy pomocy żyroskopów;

    • zliczeniowa – stosowana w trudnych warunkach atmosferycznych, polega na określeniu pozycji statku na podstawie znajomości jego kursu, pozycji i szybkości;

  • nawigacja satelitarna

    NAWIGACJA SATELITARNA

    Nawigacja satelitarna to rodzaj radionawigacji wykorzystujący fale radiowe ze sztucznych satelitów w celu określenia położenia punktów i poruszających się odbiorników wraz z parametrami ich ruchu w dowolnym miejscu na powierzchni Ziemi, niezależnie od pogody czy pory dnia. To rozbudowany system co najmniej 24 satelitów umieszczonych na orbitach okołoziemskich, stacji naziemnych i odbiorników. Pierwsze próby mające na celu wykorzystanie sygnałów wysyłanych przez satelity do określenia współrzędnych obiektów znajdujących się na Ziemi sięgają roku 1957. Od tamtego czasu powstało wiele systemów nawigacji satelitarnej, jednak najpopularniejszym jest GPS.

    Satelitarne techniki pomiarowe pozwalają szybko i w miarę dokładnie określać współrzędne obiektów, co wykorzystywane jest w nawigacji, geodezji czy transporcie. System opiera się na pomiarze drogi przebytej przez sygnał od satelity poruszającego się po ściśle określonej orbicie do anteny odbiornika, inaczej mówiąc jest to określenie czasu potrzebnego fali elektromagnetycznej do przebycia drogi między satelitą a użytkownikiem.

    Początki systemów satelitarnych sięgają 1958 roku, kiedy to Laboratorium Fizyki Stosowanej Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa w USA stworzyło system TRANSIT, stosowany głównie w nawigacji morskiej i geodezji. Od lat 70. system był powszechnie dostępny. Działał do końca 1996 roku.

    W 1964 roku uruchomiono podobny do TRANSIT-u satelitarny system lokalizacyjny i nawigacyjny SECOR, który złożony był z trzynastu satelitów i służył wojskom lądowym. W 1987 roku ostatnią satelitę systemu CYKLON wynieśli na orbitę Rosjanie. Powstanie projektu DNSS (Defense Navigation Satellite System) uważa się za znaczny krok w rozwoju nawigacji satelitarnej – nowy system pozwalał na określenie pozycji w dwóch wymiarach i stosował oscylator kwarcowy do generowania sygnałów o stabilnej częstotliwości, a w najnowszych satelitach wypróbowano generatory kwarcowe, rubidowe i cezowe.

    Nawigację satelitarną stosuje się:

    • w ratownictwie do określania pozycji zaginionych osób i pojazdów;

    • w transporcie wodnym, lądowym i lotniczym do określania pozycji, ostrzegania przed przeszkodami, wyznaczania tras;

    • w nawigacji osobistej w pozyskiwaniu informacji na temat nieznanego obszaru;

    • w bankowości, zapewniając bezpieczeństwo i autentyczność elektronicznie przesyłanych danych

    • w geodezji do określania położenia nadajnika z dokładnością do kilku milimetrów.

    Rodzaje systemów nawigacji satelitarnej:

    1. GPS

    2. GLONASS – rosyjski odpowiednik GPS, który także wykorzystuje bierny pomiar odległości między satelitami a nadajnikiem;

    3. GALILEO – odpowiedź UE i Europejskiej Agencji Kosmicznej na GPS, projekt w budowie;

    4. BEIDOU – chiński system nawigacji satelitarnej;

    5. DORIS – system nawigacji stworzony przez Francuzów

    6. GNSS – ogólnoświatowy cywilny system nawigacji, w fazie projektów

    7. EGNOS – europejski system wzmacniania regionalnych sygnałów GPS

    8. DORIS – system wyznaczający orbity satelitów oraz rozmiarów i kształtu Ziemi

    9. CYKADA i CYKADA-M – rosyjskie systemy nawigacji przeznaczone dla cywili (CYKADA) i wojska (CYKADA-M).

  • elektroniczna mapa nawigacyjna

    ELEKTRONICZNA MAPA NAWIGACYJNA (ENC)

    W węższej definicji elektroniczna mapa nawigacyjna (ang. Electronic Navigational Chart) to tradycyjna mapa morska przetworzona na postać cyfrową, przechowywana w pamięci komputera, z możliwością wyświetlenia jej na ekranie. Jest to jeden z elementów ECDIS – nawigacyjnego systemu informacyjnego, podającego informację hydrograficzną, która może być połączona z informacją dostarczaną przez elektroniczne systemy wyznaczania pozycji w celu zapewnienia bezpieczeństwa nawigacji statku. Z kolei szersza definicja tego pojęcia obejmuje cały zintegrowany system nawigacyjny, w którym mapa elektroniczna rozumiana w węższym znaczeniu jest tylko jednym z elementów.

    Na monitorze kontrolnym nawigator uzyskuje: wielobarwny obraz mapy, kontur własnego statku wraz z wektorem kursu i prędkości oraz rzeczywisty obraz sytuacji radarowej. Zaletą map tego typu jest możliwość zmiany skali oraz doboru kolorów wedle zapotrzebowania użytkownika. Zasadniczą właściwość map elektronicznych stanowi sprzężenie obrazu radarowego z mapą, czyli jednoczesny podgląd statycznych i ruchomych obiektów. Główną wadą jest natomiast proces ręcznej aktualizacji danych.

    Największy rozwój produkcji map elektronicznych obserwuje się w Stanach i w Japonii, gdzie stosuje się je w nawigacji portowej oraz na statkach żeglugi przybrzeżnej. W kanadzie pracuje się nad mapami tego typu dla statków przemysłu naftowego, nawigujących w obszarze Arktyki.

    Powstały w 1984 roku system Viewnav stosuje się w obszarach zagęszczonego ruchu do nawigacji, obserwacji portu i kontroli ruchu statków. Wyraźnie zaznacza się sieci kotwicowisk i kotwiczących w ich obrębie statków. Mapy elektroniczne dla tego systemu powstają poprzez digitalizację wybranych fragmentów tradycyjnych map nawigacyjnych.

  • radionawigacja

    RADIONAWIGACJA

    Radionawigacja to dział nawigacji, wykorzystujący rozchodzenie i odbijanie się fal radiowych do określenia położenia obiektu i wyznaczenia dalszej jego drogi. Najstarsze i najprostsze systemy wykorzystują radiolatarnie umieszczone w określonych na mapie miejscach i nadające sygnały ostrzegawcze.

    Radiolatarnia to stacja nadawcza lub nadawczo-odbiorcza, która w stałych odstępach czasu emituje sygnał zawierający kod. Sygnał może być wysłany dopiero po otrzymaniu zapytania. Do odbioru sygnału i określenia kierunku, z jakiego pochodzi, stosuje się radionamierniki.

    Radionawigacjahiperboliczna wymaga specjalistycznych urządzeń i odpowiednich map. Sygnały odbierane są co najmniej z trzech radiolatarni, a mierzone opóźnienie dwóch sygnałów względem siebie pozwala wyznaczyć odległość statku od źródeł sygnałów oraz wykreślić na mapie hiperbolę. Drugą hiperbolę otrzymuje się porównując sygnały z innej pary radiolatarni. Ich przecięcie wyznacza pozycję statku.

    Amerykański system radionawigacyjny OMEGA został opracowany w 1971 roku na potrzeby marynarki wojennej, szybko został dopuszczony do użytku żegludze i lotnictwu cywilnemu. System potrafił określać położenie bezwzględne z dokładnością do 2km, a położenie względne – z dokładnością do 450m. Od momentu upowszechnienia się systemu nawigacji satelitarnej, OMEGA stracił na znaczeniu i został zamknięty w 1997 roku.

    Teleran (Television Radar Navigation) to rodzaj systemu naziemnej radionawigacji lotniczej, stosowanej na dużych lotniskach. System pokazuje mapę terenu z zaznaczonym położeniem samolotu, która jest przekazywana pilotowi.

  • e-navigation

    e-NAVIGATION

    Od 2005 roku Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO) prowadzi intensywne prace nad projektem „e-Navigation”, który ma doprowadzić do zwiększenia bezpieczeństwa i efektywności transportu morskiego dzięki wykorzystaniu nowoczesnych technologii. Współczesna nawigacja jest wysoce zelektronizowana, co skutkuje zmianami w wyposażeniu okrętów, a przez to – zmianami procedur nawigacyjnych. Nawigacja charakteryzuje się obecnie dokładnością oraz efektywnością, a automatyzacja i informatyzacja systemów okrętowych ułatwia pracę człowieka, zwiększając jego wydajność. Jednocześnie pojawiły się problemy wynikające z nadmiaru informacji i niespójności systemów okrętowych z lądowymi.

    Wstępny projekt prac nad „e-Navigation” skupia się na takich obszarach jak:

    • bezpieczeństwo morskie,

    • zarządzanie ruchem statków za pomocą systemów lądowych,

    • doskonalenie wymiany informacji na płaszczyznach: statek – statek, statek – brzeg i brzeg – statek,

    • stworzenie spójnego, globalnego standardu gwarantującego kompatybilność i współdziałanie systemów oraz zharmonizowanie procedur operacyjnych,

    • stworzenie interfejsu integrującego informacje dla użytkowników zarówno na statku, jak i na lądzie, minimalizując niewłaściwą interpretację informacji przez człowieka.

    Aby system funkcjonował sprawnie, trzeba wprowadzić standaryzację danych, raportów i komunikacji, by przekazywane informacje były jednoznaczne i w taki sam sposób zrozumiane przez odbiorców na całym świecie, a urządzenia przekazujące dane powinny wspomagać proces podejmowania decyzji i wskazywać potencjalne ryzyko.

    „e-Navigation” to zharmonizowane procesy zbierania, wymiany i prezentacji informacji za pomocą elektronicznych środków w celu usprawnienia podróży, zarówno po stronie jednostki pływającej, jak i obsługi lądowej oraz służb zapewniających bezpieczeństwo i ochronę na morzu.

    Trzy główne obszary wg IMO, które zyskają na rozwoju „e-Navigation” to:

    • urządzenia i systemy okrętowe (nawigacyjne)

    • systemy brzegowe (służby zarządzające ruchem statków oraz inne instytucje)

    • infrastruktura łączności.

  • 3. systemy informacji geograficznej

    SYSTEMY INFORMACJI GEOGRAFICZNEJ GIS

    Systemy informacji geograficznej w sposób szczegółowy i wielopłaszczyznowy przedstawiają obraz powierzchni Ziemi. Wykorzystują one zaawansowane technologie informatyczne do gromadzenia, przetwarzania i obrazowania danych przestrzennych różnego typu. Na GIS składają się: baza danych geograficznych, sprzęt komputerowy, oprogramowania oraz twórcy i użytkownicy systemu.

    Skrót GIS pochodzi od pierwszych liter angielskiej nazwy systemu: Geographic Information System. Inne używane skróty o podobnych znaczeniach to:

    • SIS – Spatial Information System (System Informacji Przestrzennej – prezentuje kontynenty, regiony, państwa, obszary administracyjne na mapach w różnych skalach);

    • LIS – Land Information System (System Informacji o Terenie – dane obejmują działki geodezyjne, części miast, oddziały leśne, dane geodezyjne i wspomagają podejmowanie decyzji o charakterze prawnym, administracyjnym i gospodarczym).

    Baza danych przestrzennych zawiera danegeodezyjne (współrzędne geograficzne punktów i ich wysokość nad poziomem morza, na podstawie których można uzyskać dokładny obraz powierzchni obszaru) oraz metadane o charakterze jakościowym (charakter obiektu, np. las, budynek mieszkalny) i ilościowym (dane liczbowe, np. powierzchnia, liczba ludności). Dane przestrzenne pozyskiwane są na podstawie zdjęć satelitarnych i lotniczych, GPS, pomiarów geodezyjnych, istniejących map i baz danych oraz roczników statystycznych. Z danych zgromadzonych w ten sposób korzystają m.in. urzędy statystyczne, administracja państwowa, wojsko czy firmy transportowe i handlowe. Służą one np. ewidencji ludności, budynków, gruntów, nawigacji, planowaniu przestrzennemu czy logistyce.

    Dane zawarte w bazie GIS mogą zostać zwizualizowane, czyli przedstawione w postaci graficznej. GIS przyczynił się do powstania map interaktywnych oraz trójwymiarowych.

  • astronawigacja

    ASTRONAWIGACJA

    Astronawigacja (zwana astronomią żeglarską lub żeglugą oceaniczną) polega na oznaczaniu pozycji samolotu lub statku na podstawie pomiarów wysokości astronomicznej i azymutu niektórych ciał niebieskich. Wysokość astronomiczna to kąt między płaszczyzną horyzontu astronomicznego a ciałem niebieskim. Do jej wyznaczania służy sekstant. W astronawigacji 95% obserwacji wykonuje się ze Słońca, 4% z Księżyca, Wenus i Jowisza, a 1% z pozostałych ciał niebieskich.

    Początkowo posługiwano się Słońcem i gwiazdami do wyznaczenia kierunku poruszania się. Mierząc kąt pomiędzy horyzontem a Gwiazdą Polarną za pomocą kwadrantu, można było ustalić szerokość geograficzną. Dopiero wynaleziony w 1759 roku chronometr umożliwił określenie długości geograficznej. Ułożono tablice efemeryd pozwalające obliczenie położenia ciała niebieskiego w dowolnym momencie, a kwadrant został zastąpiony przez dokładniejszy sekstant.

    Aby wyznaczyć liniępozycyjną (a więc zbiór punktów możliwej pozycji statku) należy zmierzyć wysokość ciała niebieskiego nad widnokręgiem i oznaczyć czas pomiaru, następnie uzyskaną wartość trzeba poprawić o stałe błędy pomiaru i błędy wynikające z przejścia promieni słonecznych przez atmosferę. Kolejnym krokiem jest obliczenie wysokości i azymutu danego ciała za pomocą tablic efemeryd, a z różnicy między wysokością zmierzoną a wyliczoną i azymutu wykreślić linię pozycyjną. Obserwację należy powtórzyć także dla innych ciał, by uzyskać kilka linii pozycyjnych. Pomiarów dokonuje się między brzaskiemnawigacyjnym (gdy Słońce znajduje się od 12° do 6° poniżej linii horyzontu, możliwa staje się wówczas nawigacja żeglarska w oparciu o oświetlone obiekty, a jednocześnie widoczne są na niebie najjaśniejsze gwiazdy) a brzaskiemastronomicznym (gdy Słońce znajduje się od 12° do 18° poniżej linii horyzontu, a jego promienie na tyle rozświetlają niebo, że najsłabsze gwiazdy przestają być widoczne).

    Astronawigacyjnysystemnaprowadzania to system umożliwiający określenie rzeczywistego położenia obiektu względem ciał niebieskich za pomocą przyrządów astronomicznych i specjalnych teleskopów.

  • przyrządy nawigacyjne

    PRZYRZĄDY NAWIGACYJNE

    • KOPMAS. Wzmianki o stosowaniu kompasu pochodzą już ze starożytnej Grecji i Rzymu, jednak pierwsza informacja o zastosowaniu igły magnetycznej pochodzi z 1117 roku z Chin. Kompas został skonstruowany na początku XIV wieku, jednak postać jaką znamy obecnie stworzono w XVI wieku. Wykorzystuje namagnesowaną igłę wskazującą magnetyczny biegun północny;

    • NAMIERNIK (pelengator) – służy do namierzania kierunków od obserwatora do obiektu znajdującego się na widnokręgu;

    • LOG – mierzy prędkość jednostki i odległości, które przebywa;

    • SONDA – mierzy głębokość;

    • SEKSTANT – służy do mierzenia kątów stosowanych przy pomiarach wysokości ciał niebieskich oraz w nawigacji terestrycznej;

    • CHRONOMETR – precyzyjny zegar niezależny od warunków atmosferycznych;

    • GPS – system nawigacji satelitarnej.

    W XVI w pojawiły się pierwsze mapynawigacyjne (zwane portolano), z zaznaczonymi: linią brzegową, głębokością wód, przeszkodami i kierunkami geograficznymi. W 1325 roku niejaki Levi Ben Gerson wynalazł przyrząd zwany laskąJakuba, służący do określania wysokości kątowej ciał niebieskich. To samo przeznaczenie miało astrolabium skonstruowane przez Tycho Brache w XVI wieku. Wiek kolejny przynosi powstanie oktantu,chronometruisekstantu. Pierwszy kompasżyroskopowy powstał w 1903 roku dzięki Hermannowi Kaempfe. Przełom w nawigacji przyniosło upowszechnienie łącznościradiowej. Dzisiejsze systemysatelitarne zostały zapoczątkowane przez stworzony w 1958 roku amerykański system TRANSIT, mający zastosowanie w nawigacji morskiej oraz geodezji. Od 1967 system zaczęto stosować również w celach cywilnych.

  • GPS

    GPS

    GPS, a właściwie GPS-NAVSTAR (ang. Global Positioning System – Navigation Signal Timing and Ranging), to system nawigacji satelitarnej obejmujący swym zasięgiem całą kulę ziemską, którego głównym zadaniem jest dostarczenie użytkownikowi informacji o jego położeniu oraz ułatwienie nawigacji). Składa się on z trzech segmentów:

    • kosmicznego – 31 satelitów krążących wokół Ziemi, na wysokości ok. 20 000 km; czas obiegu wynosi dokładnie 12 godzin, a w każdym punkcie globu widoczne są co najmniej cztery satelity;

    • naziemnego – 12 stacji kontrolnych i monitorujących ulokowanych na Ziemi, celem jest obserwacja każdego satelity przez co najmniej dwie stacje jednocześnie;

    • użytkownika – odbiornik składa się z: anteny (odbierającej sygnał z satelity), systemu sygnałów radiowych (identyfikującej sygnał danego satelity), precyzyjnego oscylatora, mikroprocesora (dekodującego i gromadzącego informacje), systemu zasilającego oraz interfejsu odbiornika.

    Działanie GPS polega na pomiarze czasu dotarcia sygnału radiowego satelitów do odbiorników. Sygnał GPS zawiera informacje o układzie satelitów na niebie, na ich podstawie ustala swoją odległość od nich. Odbiornik może policzyć długość i szerokość geograficzną i podać ją w wybranym układzie odniesienia.

    System GPS został stworzony, a obecnie jest utrzymywany i zarządzany, przez Departament Obrony USA. Początki sięgają lat 70. XX wieku – pierwsze testy miały miejsce w 1972 roku, a pierwszy satelita został wystrzelony w 1978 roku.

    Zastosowanie systemu GPS znaleźć można w:

    • nawigacji – polegającej na wyznaczaniu w momencie obserwacji pozycji różnych obiektów;

    • kartografii – sprowadzającej się do tworzenia baz informacji geograficznej i szybkich pomiarów kartograficznych

    • geodezji – stosującej najdokładniejsze metody obserwacyjne do gromadzenia informacji np. o ruchach płyt kontynentalnych i bieguna, działalności wulkanicznej i tektonicznej czy stany mórz i oceanów.

  • geolokalizacja

    GEOLOKALIZACJA

    Geolokalizacja to położenie oraz proces określania geograficznego położenia fizycznych przedmiotów i osób za pomocą GPS lub adresu IP użytkownika. Wyszukiwarki internetowe wykorzystują geolokalizację do np. przedstawienia wyników wyszukiwania dostosowanych do kraju, z którego pochodzi zapytanie. Położenie jest określane przez współrzędne geograficzne lub dane adresowe. Proces wyznaczania współrzędnych geograficznych nazywany jest pozycjonowaniem.

    Do wyznaczenia położenia geograficznego używa się:

    - odbiorniki GPS i pozostałe systemy satelitarne (dzięki odbiornikowi i pozycji satelitów);

    - sonary, radary (dzięki znajomości własnego położenia i wektora do innego obiektu);

    - geolokalizację IP (na podstawie adresu IP i bazy adresów);

    - pozycjonowanie względne (na podstawie widoczności innych obiektów o znanej pozycji).

    Geolokalizacja umożliwia:

    - określenie położenia osoby,

    - wyznaczenie trasy,

    - geotagowanie,

    - wyznaczanie adresu na podstawie współrzędnych geograficznych (geokodowanie).

    - śledzenie pozycji obiektów w czasie lub względem siebie.

    Najpopularniejszy na świecie internetowy serwis geolokacyjny to Foursquare (4sq), który pozwala zameldować się w różnych miejscach (check-in) i podzielić się tą informacją ze znajomymi. Użytkownicy meldując się w jakimś miejscu często mają dostęp do specjalnych ofert, jak np. zniżką czy gratisem. Przestrzeń, w której aktualnie znajduje się użytkownik, wykorzystywana jest przez makretingowców do zaoferowania odbiorcy usług dopasowanych do jego potrzeb w określonym czasie i miejscu czy wykorzystania Google Maps i Google Street View w niestandardowy sposób do promocji marki.

Ostatnie wiadomości Zobacz wszystkie wiadomości »

nawigacja na androida

NAWIGACJA NA ANDROIDA

Nowoczesne przenośne urządzenia elektroniczne współpracują najczęściej z systemem operacyjnym Android, którego największą zaletą jest możliwość konfiguracji i dostosowania do potrzeb użytkownika. Obecne na rynku aplikacje można podzielić na:

  • płatnelubdarmowe. Nawigacje bezpłatne cieszą się popularnością wśród użytkowników, jednak często charakteryzują się ograniczoną funkcjonalnością, dużą liczbą reklam i nie zawsze dokładnymi danymi. Płatne aplikacje często wymagają dodatkowych opłat za korzystanie z przedłużenia korzystania z różnego rodzaju funkcjonalności.

  • wymagającedostępudoInternetulubdziałająceoff-line. Nawigacja on-line korzystając ze stałego połączenia z Internetem, aktualizuje mapy pobierając je z serwera. Z kolei korzystając z aplikacji off-line nie jesteśmy narażeni na dodatkowe koszty wynikające z przesyłu danych, a mapy są wgrane w pamięć urządzenia.

Najpopularniejszą aplikacją działającą na androidzie jest nawigacja. Użytkownicy nawigacji samochodowej mają dostęp do różnych innych funkcji, między innymi do przydatnych informacji dotyczących miejsca, w którym obecnie się znajdują. Zastosowanie nawigacji na androida jest szerokie, można np.:

-nawiązywać bezpośredni kontakt z innymi użytkownikami przekazując i zdobywając informacje dotyczące trasy;

-na bieżąco śledzić lokalizację swych znajomych, jak również można informować innych użytkowników o swym aktualnym miejscu pobytu;

- wybierać ciekawe pod względem ukształtowania terenu czy krajobrazu trasy wycieczek rowerowych i pieszych.

Trzy najbardziej popularne wśród użytkowników nawigacje na androida:

- dostarczają informacje o lokalizacji fotoradarów oraz aktualnej sytuacji na drogach, z uwzględnieniem korków, wypadków, remontów czy kontroli policyjnych;

- umożliwiają trójwymiarowy podgląd widoku ukształtowania terenu całej Europy;

- alarmują kierowców o niedozwolonej prędkości;

- wskazują najprostszą trasę do celu;

- zapamiętują zachowania i preferencje kierowcy podczas jazdy;

- informują o warunkach pogodowych.

Wybierając aplikację na swoje urządzenie, należy wziąć pod uwagę obszar, dla którego jest dostępna, zakres udostępnianych informacji, szybkość i dokładność, częstotliwość odświeżania danych, jak również cenę i język.

nawigacja - definicja i rodzaje

NAWIGACJA – DEFINICJA I RODZAJE

gps mapa nawigacja windows phone 7

Nawigacja to dział wiedzy zajmujący się określaniem bieżącego położenia oraz optymalnej drogi do celu dla ludzi, statków, pojazdów lądowych oraz innych przemieszczających się obiektów. Innymi słowy: jest to nauka techniczna obejmująca całokształt wiadomości niezbędnych do prowadzenia statku wodnego, powietrznego lub innych pojazdów oraz wyznaczania ich położenia. Komitet polskich morskich uczelni wyższych jako nawigację określa dyscyplinę nauk technicznych, której przedmiotem jest badanie związków przestrzennych pomiędzy różnymi rodzajami informacji o Ziemi i jej środowisku oraz metod lokalizacji obiektów stacjonarnych i prowadzenia obiektów ruchomych.

Nawigacja morska jest procesem planowania, monitorowania i kontroli ruchu statku z punktu początkowego do końcowego.

Rodzaje nawigacji:

  • terestryczna – oparta na obserwacji znaków nawigacyjnych i innych charakterystycznych obiektów znajdujących się na lądzie w zasięgu wzroku;

  • astronomiczna(astronawigacja) – polega na obserwacji ciał niebieskich, stosowana głównie w żeglarstwie oceanicznym;

  • pilotowa – prowadzona w portach i na torach podejściowych do portów w oparciu o znaki nawigacyjne, polega na identyfikacji i mijaniu przeszkód;

  • radiowa(radionawigacja) – bazuje na sygnałach radiowych wysyłanych przez specjalne nadajniki, obecnie odchodzi się stopniowo od jej stosowania;

  • radarowa – sprowadza się do obserwacji zarysów wybrzeży i obiektów nawigacyjnych przy pomocy radaru;

  • satelitarna – oparta jest na sygnałach radiowych wysyłanych przez sztuczne satelity Ziemi, wykorzystuje nadajniki GPS;

  • inercyjna– stosowana głównie na okrętach podwodnych przy pomocy żyroskopów;

  • zliczeniowa – stosowana w trudnych warunkach atmosferycznych, polega na określeniu pozycji statku na podstawie znajomości jego kursu, pozycji i szybkości;

nawigacja satelitarna

NAWIGACJA SATELITARNA

Nawigacja satelitarna to rodzaj radionawigacji wykorzystujący fale radiowe ze sztucznych satelitów w celu określenia położenia punktów i poruszających się odbiorników wraz z parametrami ich ruchu w dowolnym miejscu na powierzchni Ziemi, niezależnie od pogody czy pory dnia. To rozbudowany system co najmniej 24 satelitów umieszczonych na orbitach okołoziemskich, stacji naziemnych i odbiorników. Pierwsze próby mające na celu wykorzystanie sygnałów wysyłanych przez satelity do określenia współrzędnych obiektów znajdujących się na Ziemi sięgają roku 1957. Od tamtego czasu powstało wiele systemów nawigacji satelitarnej, jednak najpopularniejszym jest GPS.

Satelitarne techniki pomiarowe pozwalają szybko i w miarę dokładnie określać współrzędne obiektów, co wykorzystywane jest w nawigacji, geodezji czy transporcie. System opiera się na pomiarze drogi przebytej przez sygnał od satelity poruszającego się po ściśle określonej orbicie do anteny odbiornika, inaczej mówiąc jest to określenie czasu potrzebnego fali elektromagnetycznej do przebycia drogi między satelitą a użytkownikiem.

Początki systemów satelitarnych sięgają 1958 roku, kiedy to Laboratorium Fizyki Stosowanej Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa w USA stworzyło system TRANSIT, stosowany głównie w nawigacji morskiej i geodezji. Od lat 70. system był powszechnie dostępny. Działał do końca 1996 roku.

W 1964 roku uruchomiono podobny do TRANSIT-u satelitarny system lokalizacyjny i nawigacyjny SECOR, który złożony był z trzynastu satelitów i służył wojskom lądowym. W 1987 roku ostatnią satelitę systemu CYKLON wynieśli na orbitę Rosjanie. Powstanie projektu DNSS (Defense Navigation Satellite System) uważa się za znaczny krok w rozwoju nawigacji satelitarnej – nowy system pozwalał na określenie pozycji w dwóch wymiarach i stosował oscylator kwarcowy do generowania sygnałów o stabilnej częstotliwości, a w najnowszych satelitach wypróbowano generatory kwarcowe, rubidowe i cezowe.

Nawigację satelitarną stosuje się:

  • w ratownictwie do określania pozycji zaginionych osób i pojazdów;

  • w transporcie wodnym, lądowym i lotniczym do określania pozycji, ostrzegania przed przeszkodami, wyznaczania tras;

  • w nawigacji osobistej w pozyskiwaniu informacji na temat nieznanego obszaru;

  • w bankowości, zapewniając bezpieczeństwo i autentyczność elektronicznie przesyłanych danych

  • w geodezji do określania położenia nadajnika z dokładnością do kilku milimetrów.

Rodzaje systemów nawigacji satelitarnej:

  1. GPS

  2. GLONASS – rosyjski odpowiednik GPS, który także wykorzystuje bierny pomiar odległości między satelitami a nadajnikiem;

  3. GALILEO – odpowiedź UE i Europejskiej Agencji Kosmicznej na GPS, projekt w budowie;

  4. BEIDOU – chiński system nawigacji satelitarnej;

  5. DORIS – system nawigacji stworzony przez Francuzów

  6. GNSS – ogólnoświatowy cywilny system nawigacji, w fazie projektów

  7. EGNOS – europejski system wzmacniania regionalnych sygnałów GPS

  8. DORIS – system wyznaczający orbity satelitów oraz rozmiarów i kształtu Ziemi

  9. CYKADA i CYKADA-M – rosyjskie systemy nawigacji przeznaczone dla cywili (CYKADA) i wojska (CYKADA-M).

elektroniczna mapa nawigacyjna

ELEKTRONICZNA MAPA NAWIGACYJNA (ENC)

W węższej definicji elektroniczna mapa nawigacyjna (ang. Electronic Navigational Chart) to tradycyjna mapa morska przetworzona na postać cyfrową, przechowywana w pamięci komputera, z możliwością wyświetlenia jej na ekranie. Jest to jeden z elementów ECDIS – nawigacyjnego systemu informacyjnego, podającego informację hydrograficzną, która może być połączona z informacją dostarczaną przez elektroniczne systemy wyznaczania pozycji w celu zapewnienia bezpieczeństwa nawigacji statku. Z kolei szersza definicja tego pojęcia obejmuje cały zintegrowany system nawigacyjny, w którym mapa elektroniczna rozumiana w węższym znaczeniu jest tylko jednym z elementów.

Na monitorze kontrolnym nawigator uzyskuje: wielobarwny obraz mapy, kontur własnego statku wraz z wektorem kursu i prędkości oraz rzeczywisty obraz sytuacji radarowej. Zaletą map tego typu jest możliwość zmiany skali oraz doboru kolorów wedle zapotrzebowania użytkownika. Zasadniczą właściwość map elektronicznych stanowi sprzężenie obrazu radarowego z mapą, czyli jednoczesny podgląd statycznych i ruchomych obiektów. Główną wadą jest natomiast proces ręcznej aktualizacji danych.

Największy rozwój produkcji map elektronicznych obserwuje się w Stanach i w Japonii, gdzie stosuje się je w nawigacji portowej oraz na statkach żeglugi przybrzeżnej. W kanadzie pracuje się nad mapami tego typu dla statków przemysłu naftowego, nawigujących w obszarze Arktyki.

Powstały w 1984 roku system Viewnav stosuje się w obszarach zagęszczonego ruchu do nawigacji, obserwacji portu i kontroli ruchu statków. Wyraźnie zaznacza się sieci kotwicowisk i kotwiczących w ich obrębie statków. Mapy elektroniczne dla tego systemu powstają poprzez digitalizację wybranych fragmentów tradycyjnych map nawigacyjnych.

radionawigacja

RADIONAWIGACJA

Radionawigacja to dział nawigacji, wykorzystujący rozchodzenie i odbijanie się fal radiowych do określenia położenia obiektu i wyznaczenia dalszej jego drogi. Najstarsze i najprostsze systemy wykorzystują radiolatarnie umieszczone w określonych na mapie miejscach i nadające sygnały ostrzegawcze.

Radiolatarnia to stacja nadawcza lub nadawczo-odbiorcza, która w stałych odstępach czasu emituje sygnał zawierający kod. Sygnał może być wysłany dopiero po otrzymaniu zapytania. Do odbioru sygnału i określenia kierunku, z jakiego pochodzi, stosuje się radionamierniki.

Radionawigacjahiperboliczna wymaga specjalistycznych urządzeń i odpowiednich map. Sygnały odbierane są co najmniej z trzech radiolatarni, a mierzone opóźnienie dwóch sygnałów względem siebie pozwala wyznaczyć odległość statku od źródeł sygnałów oraz wykreślić na mapie hiperbolę. Drugą hiperbolę otrzymuje się porównując sygnały z innej pary radiolatarni. Ich przecięcie wyznacza pozycję statku.

Amerykański system radionawigacyjny OMEGA został opracowany w 1971 roku na potrzeby marynarki wojennej, szybko został dopuszczony do użytku żegludze i lotnictwu cywilnemu. System potrafił określać położenie bezwzględne z dokładnością do 2km, a położenie względne – z dokładnością do 450m. Od momentu upowszechnienia się systemu nawigacji satelitarnej, OMEGA stracił na znaczeniu i został zamknięty w 1997 roku.

Teleran (Television Radar Navigation) to rodzaj systemu naziemnej radionawigacji lotniczej, stosowanej na dużych lotniskach. System pokazuje mapę terenu z zaznaczonym położeniem samolotu, która jest przekazywana pilotowi.

e-navigation

e-NAVIGATION

Od 2005 roku Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO) prowadzi intensywne prace nad projektem „e-Navigation”, który ma doprowadzić do zwiększenia bezpieczeństwa i efektywności transportu morskiego dzięki wykorzystaniu nowoczesnych technologii. Współczesna nawigacja jest wysoce zelektronizowana, co skutkuje zmianami w wyposażeniu okrętów, a przez to – zmianami procedur nawigacyjnych. Nawigacja charakteryzuje się obecnie dokładnością oraz efektywnością, a automatyzacja i informatyzacja systemów okrętowych ułatwia pracę człowieka, zwiększając jego wydajność. Jednocześnie pojawiły się problemy wynikające z nadmiaru informacji i niespójności systemów okrętowych z lądowymi.

Wstępny projekt prac nad „e-Navigation” skupia się na takich obszarach jak:

  • bezpieczeństwo morskie,

  • zarządzanie ruchem statków za pomocą systemów lądowych,

  • doskonalenie wymiany informacji na płaszczyznach: statek – statek, statek – brzeg i brzeg – statek,

  • stworzenie spójnego, globalnego standardu gwarantującego kompatybilność i współdziałanie systemów oraz zharmonizowanie procedur operacyjnych,

  • stworzenie interfejsu integrującego informacje dla użytkowników zarówno na statku, jak i na lądzie, minimalizując niewłaściwą interpretację informacji przez człowieka.

Aby system funkcjonował sprawnie, trzeba wprowadzić standaryzację danych, raportów i komunikacji, by przekazywane informacje były jednoznaczne i w taki sam sposób zrozumiane przez odbiorców na całym świecie, a urządzenia przekazujące dane powinny wspomagać proces podejmowania decyzji i wskazywać potencjalne ryzyko.

„e-Navigation” to zharmonizowane procesy zbierania, wymiany i prezentacji informacji za pomocą elektronicznych środków w celu usprawnienia podróży, zarówno po stronie jednostki pływającej, jak i obsługi lądowej oraz służb zapewniających bezpieczeństwo i ochronę na morzu.

Trzy główne obszary wg IMO, które zyskają na rozwoju „e-Navigation” to:

  • urządzenia i systemy okrętowe (nawigacyjne)

  • systemy brzegowe (służby zarządzające ruchem statków oraz inne instytucje)

  • infrastruktura łączności.